Rzewuski pochodził z zamożnej rodziny, był spokrewniony z Potockimi. W czasie nauki w Wiedniu nauczył się arabskiego i tureckiego, co pozwoliło mu później swobodnie podróżować po krajach Bliskiego Wschodu. Zwiedził Irak, Syrię, Palestynę oraz Liban. Jako pierwszy opracował dokładne mapy ówczesnej Arabii i Persji. Zaprzyjaźnił się z jednym z przywódców Beduinów, przez wiele lat żył wśród nich poznając ich zwyczaje i kulturę.

Swoją podróż po krajach arabskich opisał w wydanych w języku francuskim Pamiętnikach. Co ciekawe, publikacja ta zawiera ponad 400 kolorowych rysunków, jest to wyjątkowa praca. To właśnie dzięki niemu a dokładnie dzięki nutom opisanym w tej publikacji, udało się odtworzyć muzykę beduińską z przed 200 lat.

Rzewuski był także założycielem pierwszego w Europie Instytutu Orientalistycznego. W czasie powstania listopadowego z własnych środków wystawił oddział jazdy, przeznaczył dla niego araby z własnej stadniny.

Clapperton jest jednym z najbardziej zasłużonych badaczy Afryki. Pomimo, że pełnił funkcje wojskowe, to zawsze znajdywał czas aby poznać odkrywane tereny i zamieszkującą je ludność. W czasie swojego życia odbył kilka wypraw na kontynent afrykański. Jego pierwszą poważną wyprawą była ekspedycja prowadząca przez Saharę do jeziora Czad. Był najprawdopodobniej pierwszym Europejczykiem który tam dotarł, dalej ekspedycja zmieniła cele podróży. Miała zbadać czy rzeka Niger jest źródłem Nilu. Niestety, lokalni kacykowie nie byli przyjaźnie nastawieni i badacz zmuszony został do zakończenia wyprawy. jednak jego raport przedstawiony w Londynie zrobił duże wrażenie i obiecano mu organizację kolejnej ekspedycji.

Celem następnej wyprawy miało być zbadanie miasta Timbuktu. Niestety, na wybrzeżu Beninu większość osób uczestniczących w ekspedycji zachorowała a po kilku miesiącach również sam Clapperton nie oparł się chorobie. Zmarł na dyzenterię, dopiero jego współpracownicy przywieźli wyniki badań do Londynu.

Clapperton w czasie swojego życia zbadał olbrzymie połacie Afryki, jego odkrycia były bezcenne dla kolonizacji brytyjskiej.

Jan Czerski urodził się w 1845 roku, po upadku powstania styczniowego został zesłany na Syberię. Nie przeszkodziło mu to prowadzić badań i odbywać podróży odkrywczych. Działał głównie pod egida Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego. Jego badania obejmowały obszar gór Sajanów i okolice jeziora Bajkał. Jako pierwszy stworzył dokładną mapę wybrzeży Bajkału, w uznaniu jego zasług wiele obiektów geograficznych nosi jego imię.

Przykładem mogą być Góry Czerskiego w północnej Jakucji nazwane tak na początku XX wieku przez jednego z badaczy rosyjskich. Kolejnym jest pasmo górskie na Zabajkalu w rejonie miasta Czyta. Czerski ma także swój szczyt, nazwano tak najwyższa górę w masywie Chamar-Daban. W Moskwie jest także ulica Czerskogo a na Kołymie miasto Czerskij.

Podróżnik zmarł w 1892 roku w czasie wyprawy na Kołymę.

Leo Africanus był dobrze wykształconym człowiekiem, jego rodzina po ucieczce z Grenady osiedliła się w Fezie. Odebrał wykształcenie prawnicze, wstąpił do służby dyplomatycznej sułtana Maroka. Odbywał liczne podróże, m.in. dotarł do stolicy Armenii. Jednak jego najważniejsza wyprawą była ekspedycja do legendarnego Timbuktu, które później dokładnie opisał. To właśnie jego opis tego miasta spowodował chęć Europejczyków na zdobycie tego rejonu.

W czasie jeden z misji dyplomatycznych został pojmany przez piratów i następnie sprzedany jako niewolnik papieżowi Leonowi X. Ten jednak poznał się na nim i uwolnił go z zaznaczeniem, że zostanie w Rzymie. Tam przez wiele lat pobierał nauki, w końcu został ochrzczony i nauczał arabskiego. Pod koniec życia pozwolono wrócić mu do ojczyzny, gdzie ponownie przeszedł na islam.

Pyteasz zasłynął zauważeniem związku pomiędzy pływami morskimi a położeniem Księżyca. Wyznaczył również z dokładnością do 40 sekund kątowych położenie geograficzne Marsylii. W roku 310 p.n.e. wyruszył w podróż życia. Postanowił wzdłuż wybrzeży Hiszpanii i Galii udać się na północ. Nie było to proste zadanie, ponieważ tereny te kontrolowane były przez Fenicjan, którzy pilnowali aby nikt z konkurencji nie przekroczył Gibraltaru. W tym celu rozpowiadali o rzekomych potworach czających się na otwartym oceanie.

Pyteusz postanowił żeglować nocą aby ominąć ewentualne statki fenickie. W ten sposób dodarł do Wielkiej Brytanii, która opłynął, prawdopodobnie odkrył również Islandię. Wracając zbadał ujście Łaby a według niektórych dotarł również na Bałtyk po samą Wisłę. Po powrocie opublikował szczegółową relację ze swojej wyprawy. Była ona tak niewiarygodna dla współczesnych, że został wyśmiany.

Samuel Fritz od razu po święceniach wyruszył do Ameryki Północnej, w Quito przeszedł szkolenie misjonarskie i udał się w głąb kontynentu. W ciągu trzech lat zbadał olbrzymie połacie Amazonii zakładając wiele misji. Był popularny wśród miejscowych Indian, bronił ich przeciwko rajdom Portugalczyków, którzy porywali tubylców do niewolniczej pracy. Kolejne lata to niestety niewola u Portugalczyków, którzy uznali go za hiszpańskiego szpiega. Dopiero po dwuletnim pobycie w więzieniu na osobisty rozkaz króla uwolniono go.

W drodze powrotnej na tereny kontrolowane przez Hiszpanię zbadał rejony na które nie zapuszczał się wcześniej żaden biały człowiek. Po powrocie zdał dokładną relację władzom hiszpańskim. W 1700 roku został mianowany zwierzchnikiem wszystkich amazońskich misjonarzy. W 1707 roku opublikował w Quito pierwszą tak dokładną mapę terenów Amazonii.

Roald Amundsen urodził się w 1872 roku w Norwegii. W latach 1903-1906 jako pierwszy człowiek pokonał trasę dzielącą Ocean Spokojny i Atlantyk. Dokonał tego tzw. przejściem północno-zachodnim, prowadzącym wzdłuż północnych wybrzeży Kanady. W 1910 roku próbował zdobyć biegun północny, jedna wyprawa zakończyła się fiaskiem a w zdobyciu tego miejsca ubiegł go badacz amerykański Robert Peary. To właśnie wtedy zrodziła się myśl zdobycia drugiego z biegunów.

Niestety, zadanie to było utrudnione ponieważ jednocześnie na ten sam pomysł wpadli Brytyjczycy i natychmiast zorganizowali wyprawę pod dowództwem Scotta. Amundsen wyprzedził ich jednak a wyprawa brytyjska zginęła w drodze powrotnej. Kolejny wielki sukces to rok 1926 i przelot sterowcem nad biegunem północnym. W 1928 roku badacz zaginął w Arktyce, jego ciała nigdy nie odnaleziono.

Kolejne lata to praca w różnych instytucjach a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powrót do kraju. Tutaj został pracownikiem uniwersytetu, miał propozycję objęcia teki ministra nauki, jednak nie zdecydował się na to. W czasie II wojny światowej przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie pozostał aż do śmierci. Był prezesem Międzynarodowej Komisji Zmian Klimatycznych.

Wilhelm Filchner pierwszą wyprawę odbył w 1898 roku, kiedy to samotnie wyruszył w głąb Rosji i zbadał góry Pamiru. W latach 1903-05 dowodził ekspedycją do Tybetu. W 1911 roku z ramienia rządu niemieckiego zorganizował wyprawę antarktyczną. Jej celem było stworzenie niemieckiej misji na Antarktydzie. Niestety, okręt podczas rejsu utknął w zamarzniętym lodzie i rok później wyprawa nie osiągając celu wróciła do Niemiec.

Kolejne jego wyprawy były ponownie skierowane na Tybet, badał zarówno tybetańskie Himalaje jak też przebywał w pobliskim Nepalu. Jego wkład w odkrywanie Ziemi został doceniony przez Hitlera, który odznaczył go Orderem Zasług dla Nauki i Sztuki. W czasie II wojny światowej podróżnik został internowany w Indiach, po wypuszczeniu na wolność zamieszkał na stałe w Szwajcarii gdzie zmarł.

Dymitr Pawłecki jest postrzegany jako zdobywca i badacz Czukotki. Czukotka to wielki półwysep syberyjski. Rosjanie od wielu lat starali się podbić tamtejszy lud jedna on opierał się zbrojnie. Sukcesy zaczęli odnosić dopiero dzięki Pawłoskiemu, który kilkukrotnie pokonał tubylców. W trakcie wyprawy jako pierwszy zauważył z okrętów płynących przez Cieśninę Beringa tereny późniejszej Alaski. To dzięki niemu została potwierdzona bliskość obu kontynentów.

Niestety, Czukczów ostatecznie nie udało się pokonać pomimo początkowych sukcesów. Nie pomogła nawet wygrana bitwa w której zabito ich ponad 1000 oraz zdobyto 40 tysięcy reniferów. Warto wiedzieć, że były one podstawą gospodarki tamtejszej ludności. W czasie jednej z potyczek Pawłecki zginął. Rosja zrezygnowała z militarnego podboju tych terenów i postanowiła dokonać tego drogą dyplomatyczną.